21 March 2018

ორი სიტყვა ფსევდო ქრისტიანობის დამცველებზე



რამდენი ხანია საჯარო კომენტარი აღარ გამიკეთებია, მაგრამ მაგრად მასხამს ბოლო დროს უკვე და უნდა ვთქვა... 
დაახლოებით ერთი კვირის წინ თავისუფლების მოედანზე ტატუნაშვილის ოჯახისათვის თანაგრძნობის გამოსახატად და ცხედრის გადმოცემის მოთხოვნით თავისუფლების მოედანზე აქცია გაიმართა და იმაზე ბევრად ნაკლები ადამიანი იყო იქ ვიდრე ველოდი, მათ შორის არცერთი „მარშელი“ არ მინახავს, გუშინ ჩამოასვენეს ნაწამები ახალგაზრდა ბიჭი და არც იქ ყოფილა არცერთი „მარშელი“, სამაგიეროდ დიდი ენთუზიაზმით და მონდომებით დასდევენ ტუტუც გაბუნიას და გვარამიას და კლოუნადას მართავენ, აღარაფერს ვამბობ იმაზე რომ რელიგიის დასაცავად მისული „მებრძოლები“ იმაზე ბევრად ამაზრზენად იქცეოდნენ ვიდრე გაბუნია მოიქცა, არსად და არასდროს დაუბარებია ქრისტეს ჩემი პრესტიჟი დაიცავითო, მითუმეტეს გინებით, ქვების სროლით, ხულიგნობით და მარაზმატული საქციელითო.... 
თუ მართლა საქართველო გტკივათ და გაინტერესებთ ავადმყოფებო, წადით და დადექით ოკუპირებულ საზღვართან, წადით და დადექით ტატუნაშვილის ჭირისუფალში, წადით და მოითხოვეთ ოთხოზორიას მკვლელის გადმოცემა, თავმოყვარეობა და ღირსება იქონიეთ...
ეხება ყველას ვინს „მარშაობს“, მათ ქცევას და იდეებს უერთდება და იზიარებს, მათ შორის ჩემი ოჯახის წევრებს და აბსოლუტურად რადიკალური ვიქნები...
ვიტყვი რომ ავადმყოფები არიან და ვისაც არ მოგწონთ შეგიძლიათ მოშორდეთ ჩემი მეგობრებიდან ან მოდით და მოითხოვეთ ბოდიში იმისთვის რომ ავადმყოფებს გეძახით და როგორ ბოდიშს მიიღებთ მერე კარგად დათვალეთ....

ვიმეორებ ეხება ყველას, რამდენად ახლობელიც არ უნდა იყოს...

14 July 2017

ორიოდ სიტყვა აღსარების შესახებ - "ათეისტის აღსარება"

დიდი ხანია კომენტარი არ დამიწერია, ახლა ერთი კითხვა გამიჩნდა...

 თქვენ შიგ ხომ არ გაქვთ? 

დიდი ხანია ვცდილობ და გამომდიოდა ხმას არ ვიღებ, სუბიექტური არ ვარ, მაგრამ ჩემი აზრი ყველა მოვლენაზე მაქვს, ამჯერეადაც არ ამოვიღებდი, მარგამ ერთი რამე მინდა ვკიტხო მამა სერაფიმეს... 

რისთვის იხდი ბოდიშს? 

ყველამ პატრონს აჯვას, მეც გამიჩნდა მაგ პერფორმანსის მიმართ სუბიექტური დამოკიდებულება, ჯობდა სცენაზე მეთქი, მაგრამ სადაც მოხდა არანაირი პრობლემა არ იყო, ვის და რატომ ებოდიშები მამაო? 

ამას წინათ წავიკითხე თბილისელი გოგოები მამა სერაფიმესთან საჭორაოდ დადიანო...

მერე რააა... 

ხომ დადიან... 

მაგარაია ძაან რომ დადიან, მაგარია ის რომ შენ ასეთი მაგარი რწმენით ხარ, მაგარია ის რომ ვინმეს რამე სჯერა და სწამს ამ დაღუპულ ქვეყანაში, 

შენი თანამემამულე იეშუა გვფარავდეს გულში მამაო, მთავარია გულით იყავი მასთან...


უფალო შეგვიწყალენ.....


ყველაზე უღმ,მერთო და ათეისტი:

ტატო


ამის პასუხად
http://digest.pia.ge/post/135917--mzad-var-pasuxi-vago-mama-serafimes-pirveli-komentari


20 June 2017

მათთვის ვინც ხელი უკვე ჩაიქნია, ან ზღვარზეა...


გამარჯობა მეგობარო, რამდენი წლის ხარ? 11 – 12? ან 10? - ოკ, მე მესმის შენი, რატომ მესმის? მეც ვიყავი შენხელა, მეც გავიარე ის რასაც შენ ახლა გადიხარ, მეც აღმომაჩნდა ფიზიკური ნაკლი... მერე რაა?!... მესმის რომ ადვილი სათქმელია შორიდან და შენ ახლა და აქ განიცდი ყველაფერს, დამიჯერე მეც განცდილი მაქვს და საიდანღაც არ მომაქვს....

9 წლის ვიყავი როდესაც შევამჩნიე ერთი თვალიდან როგმ ვერ ვხედავდი, ჩრდილებს იკეთებდა ყველაფერი და გაწელილი იყო... დედას ვუთხარი და თანაგრძნობის მაგივგრად გავიკიცხე, რატომ აქამდე არ თქვიო, არადა მანამდე ყურადღება არ მიმიქცევია, როცა შევამჩნიე მაშინ ვთქვი (მშობლებთან ურთიერთობა როგორ გავიაროთ მაგაზე კდევ ცალკე ვისაუბროთ) მოკლედ პრობლემა წარმოიშვა...

პრობლემა იყო ის რომ მე ცალი თვალით ვერ ვხედავდი, რასაც შესაბამისად კომპლექსები და პრობლემები მოჰქონდა, მითუმეტეს ცაცია ვიყავი და მიზანს მარცხნიდან ვასწორებდი, ამ დროს კი მარცხნიდან ვერ ვხედავდი, იცი მეგობარო ამან როგორ დამაკომპლექსა?
აი ძალიან, იცი როგორ ძალიან?...

ალბათ იცი, შენც მასე ფიქრობ, შენც მასე გტკივა და „გიტყდება“,

ხო უნდა გავიაროთ ეგ,..

მასეა, არ განუგეშებ და არ მოგატყუებ, ტყული ყველაზე ცუდი რამეა რაც შეიძლება ვინმემ გითხრას, აქამდე არ მესმოდა, მაგრამ გარემოებების გამო გავიგე და მაგაზე მერე ისევ ვისაუბროთ თუ დაგაინტერესებს, მაგრამ ახლა თემას დავუბრუნდეთ...

9 წლის ასაკში მივხვდი, რომ ისეთი ბავშვი არ ვიყავი როგორიც ყველა, სხვები ეზოში თამაშბდნენ და ბურთს თავს ურტყამდნენ, ჩემთვის კიდე თავში ბურთის მოხვედრა სიბრმავეს უდრიდა...
მერე ოპრაცია, მერე მსჯელობა გადამინერგონ თუ არა, ამასობაში დრო გადიოდა და ყველა ფიქრობდა ჩემ დიაგნოზზე, როგორ „ეშველათ“ ჩემთვის, როგორ დამენახა, მაგრამ არავინ არ ფიქრობდა რას დავინახავდი ამდენი წლის შემდეგ,..

კოლბაში და ძალიან მზრუნველობის ქვეშ, რას ვგრძნობდი და რა მინდოდა 10-11-12 წლისას, მაგაზეც არავინ არ ფიქრობდა...

მოკლედ ასე თუ ისე ჩაიარა ამბებმა, ცალი თვალით ისევ ვერ ვხედავ, მეორეთი კი, პერიოდულად რემონტი მჭირდება მაგრამ მაინც...

არასრულფასოვნება?...

კი იყო ეგეც, დაუცველობაც და უიმედობაც, ეგეც იყო, მაგრამ ახლა აღარ... შენ მინდა გაიგო და მიხვდე, გიორგი,შალვა, თიკო, საკო, თაკო, ლიკა, გივი...

ვინც ხარ მანდ, არასდროს რომ არ უნდა დანებდე, არასდროს რომ არ უნდა შეწყვიტო ბრძოლა და განვითარება....

მე რომ შემეწყვიტა დღეს ალბათ დიდ შავ ოთახში ვიჯდებოდი (ჩემმა მეგობრებმა იციან, ისევ მოვუწიე ჩემ თვალებს და დიდი შანსი მქონდა) მაგრამ არა, მინდოდა..

მინდოდა დამენახა და გხედავთ, მინდოდა მეკეთებინა და ვაკეთებ, მინდოდა და გამომივიდა, -9,5 იმდენი „ვავარჯიშე“ ჩემდანუნებურად რომ - 7,5-ზე ჩამოვიდა, ოღონდ მართლა...

მე მინდა რომ შენც მასე იყო, არ შედრკე და არ დაიხიო არცერთი წამით უკან...

გოგონავ და ბიჭუნავ, უბრალოდ არ დანებდე, შენ ყველაფერი შეგიძლია...

ამ ჩემი ნახევარი მხედველობით მე დღეს ერთერთი წარმატებული კომპანიის შეფი და ძალიან საყვარელ სსიპ-ში ძალიან საკაიფო საქმეზე ვარ, ასე რომ გული არ დაგწყდეს, შენც გამოგივა, თან მაგრად გამოგივა, მთავარია არ დანებდე და იმუშავე შენ თავზე...

შენი ტატო 2017, 20, 06

14 March 2017

დღე როდესაც ხვდები...


ერთი ჩვეულებრივი დღე... დილას დგები, წესრიგდები, იცვამ და მიდიხარ სამსახურში - სკოლაში - ბაღში - საქმეზე...

არ აქვს მნიშვნელობა სად...

უბრალოდ დგები და იწყებ დღეს, ერთ ჩვეულებრივს და მორიგს, აი 30 000 რომ უნდა გაიარო ისეთს...

თითქმის ისევ ისე ხდება ყველაფერი როგორც გუშინ, ისევ იმავეს აკეთებ, განიცდი და გრძნობ, ისევ ის ადამიანები, ისევ ის ადგილები, ისევ ის სახლი, ისევ ის სამსახური - სკოლა - ბაღი...

ყველაფერი თანდათანობით იცვლება, ამ ყოველდღიურობაში თითქოს შეუმჩნევლად, უმტკივნეულოდ და ჩვეულებრივად...

გუშინ სკოლა იყო, დღეს სამსახური...

გუშინ მამას/დედას ნახულობდი და გეიმედებოდა  - დღეს მამა/დედა ხარ...

გუშინ უყვადრი - დღეს გიყვარს...

მოიხედავ ერთ დღეს და მიხვდები, რომ ყველაფერი შეცვლილა...

ახლა სხვა ხარ და სხვაგან ხარ...

გაიზარდე - ან პირიქით დეგრადირდი - ან სხვა მხარეს წახვედი - ან უბრალოდ არსად არ წახვედი და ისევ იქ ხარ...

შენ იქ ხარ, ცხოვრება, ადამიანები, დრო, შეგრძნებები, ემოციები და განცდები წავიდნენ...არაუშავს, დროს ვერ მოაბრუნებ - ვერც ადამიანებს...  

მაგრამ დარესტარტება და თავიდან დაწყება არასდროს არ არის გვიან ...

თუ დაიჯერებ, რომ გამოგივა და იპოვი იმას რაც გინდა - აუცილებლად გამოგივა...

თუ დაიჯერებ, რომ ისწავლი - ისწავლი...

თუ დაიჯერებ, რომ გააკეთებ - გააკეთებ...

... და რა შუაშია დღე როდესაც ხვდები?!...

ყოველი დღე როდესაც ხვდები რომ შეიცვალა, როდესაც ხვდები რომ ახალი დაიწყო და დღეიდან სხვანაირად უნდა იყოს - შენია...

მხოლოდ შენი... 

ეს დღე გზრდის და ეს დღე მნიშვნელოვანია...

მნიშვნელოვანია იმიტომ, რომ ეს თუ გამაზე დარჩები ისევ იქ სადაც ხარ, დრო, ადამიანები, შეგრძნებები და ემოციები წავლენ...

წავლენ და შენ დარჩები მარტო და ცარიელი... - და მერე რა?

- მერე ყურადღებით იყავი...

-  რა აზრი აქვს?

- ადამიანი ხარ...

- ...

- არ აგიხსნი იფიქრე...


ტატო - 13 მარტი - 2017

14 February 2017

„რაღაც აყროლდა დანიის სამეფოში“



(მადლობა ცინიკური ღიმილისთვის, ვიცი რომ ორიგინალში დალპა წერია....)

ამჯერად არამატო დალპა,  უკვე აყროლდა, აყროლდა და აგვაყროლა...

აგვაყროლა ყველა - მორწმუნე, ათეისტი, ქრისტიანი, ლიბერასტი...

რატომ აგვაყროლა?...

იმიტომ რომ გვინდა არ გვინდა, გვაინტერესებს თუ არ გვაინტერესებს, გვწამს თუ არ გვწამს, ყველანი აღმოვჩნდით ამ ძალიან საშინელი და ბინძური თამაშის მონაწილე თუ არა შემყურე მაინც...

დიდი რელიგიურობით არ გამოვირჩევი, არც ტაძარში დავდივარ ხშირად და არც მრევლად ვთვლი თავს, მიუხედავად ამ ყველაფრისა ძალიან მაწუხებს და მთრგუნავს ის, რაც ახლა ხდება...

რატომ ?...

იმიტომ რომ ეს ხდება იმ ინსტიტუციაში, რომელიც წესით ერის სულიერების და მორალის „პატრონი“ უნდა იყოს, ერის რომელიც მიუხედავად საკმაო გზასაცდენილობისა და მეტსაც ვიტყვი სიბნელისა (აქ აღარ დავკონკრეტდები პროცენტებზე, მაგრამ სამწუხაროდ საკმაოდ დიდ პროცენტს ვგულისხმობ) ძალიან მიყვარს და მეჩემიანება...

გული მწყდება და მტკივა, იმიტომ რომ ეს ყველაფერი კაციბრიობის ისტორიაში ყველაზე დიდი ადამიანის (სულის, ტვინის, ღმერთის, ვისაც როგორ გინდათ ისე დაარქვით, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ აქვს მნიშვნელობა)  სახელს ამოფარებული ხდებოდა და ხდება თურმე...

მეცოდებიან ის ადამიანები ვისთვისაც ეს ყველაფერი უსიამოვნო მოულედნელობა აღმოჩნდა, და ძალიან ბევრი რამ თავზე დაენგრევათ, რწმენა შეერყევათ, გული გაუტყდებათ...

მეცოდება ის ადამიანი მთელი ცხოვრება იდეას და რწმენას რომ შესწირა, ახლა სავარაუდოდ ცოტა დარჩენია ამ ცოდვილ დედამიწაზე, მის ირგვლივ კი ისეთი ამბები ატყდა...  ვერ გაძღნენ, ვერ გაიყვეს „ტახტი“, გავლენა, ფული, მიწები... არ აქვს მნიშვნელობა ვინ, მთავრობამ, ეპისკოპოსებმა, რუსეთის აგენტებმა თუ ამერიკის მსტოვრებმა - ყველა ერთნაირად ყარს ამ სიტუაციაში...

ისე კარგია რომ აყროლდა, აქამდეც ლპებოდა და წამლავდა ბევრ რამეს, წამლავდა ჩუმად და უხმოდ, ახლა აყროლდა და განიავება, დაწმენდა და დასუფთავება მოუწევთ - თუ დასუფთავდებიან კარგია, თუ არადა საბოლოოდ გაიხრწნებიან და მერე ადამიანი დაასუფთავებს, არა მთავრობა და არა პოლიცია, არა ლიდერი და არა მრევლი, უბრალოდ ადამიანი - ადამიანი თავის ტვინში და გულში, ადმიანი როგორც „იმის“ ხატი და მსგავსი, რომელიც საბოლოოდ ვერ აიტანს სიმყრალეს და სიბინძურეს...

გმადლობთ ყურადღებისათვის, მე ისევ დაგიბრუნდებით...

იმედია მოვახერხებთ სამეფოს განიავებას...


ტატო

09 February 2017

* * *

ისევ მარტო, ისევ ფიქრები, ისევ სიგარეტის კვამლით გაჟღენთილი ოთახი, ცოტა სევდა და ბევრი ფიქრი, დიდი იმედი, იმედი იმისა რომ შენი შვილი დღეს რომ პიროვნება დაინახე, ის შეძლებს შენი შეუსრულებელი შესაძლებლობების რეალიზებას... იმედი მისი და იმედი იმის რომ ტყუილად არ გიცხოვრია, იმედი იმის რომ მართალი მამა ხარ და შენი შვილის დედაც სწორი ადამიანია, და ისევ ცოტა სევდა, სევდა იმისა რომ შენ ვერ შეძელი და მას უნდა გადააბარო პასუხისმგებლობაც და იმედიც....
- და შენ სად წახვედი?
- არც არსად, აქ ვარ....
- და რატომ გადააბარე?
- არ ვიცი, ეტყობა დავიღალე....
- და მისგან რას ელი?
- ჩემპიონობას....
- რატომ?
- იმიტომ რომ ჩემპიონია....
- და შენ ვინ ხარ?
- არ ვიცი, ალბათ აღმზრდელი...
- მატყუარა ხარ შენ...
- რატომ?...
- იმიტომ, რომ შეგიძლია და არ აკეთებ, იმიტომ რომ ცდილობ პასუხისმგებლობა აირიდო, იმიტომ რომ დანებდი...
- არ დავნებებულვარ...
- აბა რა ქენი?
- მართალი ხარ დავიღალე, ახლა იმან აკეთოს...
- და შენ რატომ არა?
- არ ვიცი, ალბათ აღარ შემიძლია
- სუსტი ხარ...
- ალბათ, მაგრამ რა გავაკეთო?
- ადექი... გაინძერი, გააკეთე, დაიბრუნე შენი თავი, აკეთე ის რაც გიყვარს და მოგწონს, იყავი მაგალითი მისთვისაც და სხვებისაც, შენ რომ სხვა გეიმედება, შენ რომ გიყურებენ და ხარ იმედი გავიწყდება?
- არა...
- ხოდა გაინძერი...
- ვეცდები, მაგრამ...
- რა მაგრამ?...
- შენ და იმან რატომ მიმატოვეთ?
- არ მიმიტოვებიხარ, არც იმას არ მიუტოვებიხარ, შენთან და შენს გვერდით ვართ ორივე...
- აბა რატომ ვარ მარტო?
- იმიტომ, რომ არ გვისმენ, ჩაიკიეტე შენ თავში და დაიბენი, არადა აქ ვართ, ყველანი აქ ვართ, მეც, ისიც, შენებიც...
- იმედია....
- იმედი არა რეალობაა, შენ როცა მარტო ხარ და გტკივა, როცა გიხარია და როცა განიცდი, მე ხომ აქამდეც მითქვამს, მე სულ შენ გვერდით ვარ, არასდროს არ მიგატოვებ და თუ მე არ ვარ ესეიგი შენ თქვი უარი და მოინდომე მარტოობა, თუმცა მე შენს გულში ყოველთვის ვიქნები და უბრალოდ დამიძახე...
- ხანდახან აღარ მჯერა ხოლმე შენი და მგონია რომ მიმატოვე...
- არა მე შენ არასდროს არ გტოვებ...
- და ახლა რა ვქნა?
- - ახლა წადი, მიდი იმ ადამიანთან რომელიც გიყვარს და უთხარი მას ეს;

თუ ვერ გაიგებს - აუხსენი,

თუ არ დაგიჯერებს - მოითმინე და დაუმტკიცე,

თუ შეურაცხგყოფს აიტანე და გაუღიმე,

თუ გითანაგრძნობს ბედნიერი იქნები,

თუ არა და გეცოდინება, რომ იმ ადამიანს სიყვარულის დანახვა არ სურს ან არ შეუძლია... 

ოღონდ შენ თვითონ უნდა იყო გულწრფელი და მართლა უნდა გიყვარდეს...

02 February 2017

„ბოლოს ვინც წამოხვალთ შუქი ჩააქრეთ…“ – Visafree ვარდისფერი სათვალის გარეშე


კარგია, ნამდვილად კარგია ევროპაში უვიზოდ სიარული, ჯერ კიდევ ორი წლის წინ ვწერდი ერთერთ ბლოგში – დადებითი ამბავია და რა თქმა უნდა ვიაროთ უვიზოდ მეთქი, თუმცა ამ საყოვლთაო ზეიმის დროს, მინდა ცოტა ხნით მოვიხსნათ ვარდისფერი სათვალე და რამოდენიმე კითხვა დავსვათ:

ერთმორწმუნე მეზობელი  – რა გარანტია გვაქვს, რომ ჩვენი დასავლური სწრაფვების გამო მორიგ „სასჯელს“ არ „მოგვართმევს“ და ეს „საჩუქარი“ ისეთივე მძიმე და მტკივნეული არ იქნება როგორიც მას სჩვევია ხოლმე?!… რა შეგვიძლია ამას დავუპირისპიროთ?… რამე პრევენციული თუ გვაქვს მოფიქრებული…. ეს კითხვა ალბათ „ქვეყნის თავებს“ ეხებათ და იმედია გაგვცემენ პასუხს, თუმცა ეგ ყველაზე ნაკლებად პრობლემური თემაა…

საპარავად წასულები  – დღეს გერმანელი პარლამენტარი ქალბატონი „უბნობდა“ ევროპარლამენტის სხდომაზე, ქართველები პრობლემებს შეგვიქმნიანო და ნახევარმა „წილხვედრმა“ ქოქოლა მიაყარა ვინაა ეს ეშმაკის მოციქულიო, თუმცა რეალობა ხომ ვიცით და ვიცით რითიც არის დაკავებული „სასწავლებლად“  წასული ახალგაზრდების 70 -75  პროცენტი (რეალურად სასწავლებლად წასულებმა და მშრომელებმა მომიტევონ, პირიქით დიდი პატივისცემა მათ) ამიტომ მთლად გერმანულ და ბერძნულ დემაგოგიასაც ნუ დავაბრალებთ შელახულ იმიჯს, რა ვიცით რომ ეს „სასწავლებლად“ წასულები კიდევ უფრო მეტად არ გვასახელებენ ?…

მასიური მიგრაცია  – ყველას გვყავს სამეგობროში და სანათესაოში რამოდენიმე (თუ ბევრი არა) ადმიანი რომელსაც წასვლა უნდა და საბუთებსაც „ჩალიჩობს“ და ანგარიშზე 2 – 3 დღით დასადებ თანხასაც, მაგრამ მხოლოდ იმიტომ ვერ მიდის რომ კონსულმა არ ჩაურტყა, რას იზამენ ეს ადამიანები და რამდენი ეცდება დარჩენას, ან დარჩება… არადა მთლად კარგად დემოგრაფიულად საქმე როგორც ვიცი არ გვაქვს…

მენტალიტეტი  – რამდენად ვართ მზად მენტალურად ევროპისთვის? ერი რომელიც ნაგავს ფანჯრიდან ყრის, ერი რომელიც სოციალურ შემწეობას ითხოვს და არა სამსახურს, (უმეტესობაზე მაქვს საუბარი ისევდაისევ და არა ყველაზე) ერი რომელსაც ბევრი სამსახური ეთაკილება და ერი სადაც ბევრ სფეროში პროფესიონალის პრობლემაა ?!…
ბოლო თემაზე შემიძლია თავადაც გიპასუხოთ – კარგია ევროპაში მიმოსვლა უვიზოდ, კარგი… მენტალიტეტზე დაგვეტყობა, წავალთ ვისწავლით რა არის რეალურად ფსევდო და რა არის რეალურად ევროპული ფასეულობა, როგორია რეალური ცხოვრების წესი, რეალური პროფესიონალიზმი და რელური ლუდი (ეს ისე ლირიული გადახვევა 🙂  ) ჩამოვიტანთ ბევრ ინფორმაციას და თუ სწორად გავაანალიზებთ იქნება გვეშველოს კიდეც რამე…

გმადლობთ ყურადღებისათვის, მე ისევ დაგიბრუნდებით…

ტატო მახაშვილი

05 January 2016

რა კავშირია ვიზალიბერალიზაციას, „ლიბერასტებსა“ და „ჯვარქუდებს“ შორის?

2015 წელი საკმაოდ საინტერესო და მოვლენებით დახუნძლული იყო, ყველას ჩამოთვლას არ დავიწყებ, თუმცა წლის ბოლოს დიდი ზარზეიმით აღნიშნული ვიზალიბერალიზაცია და ცისფრად განათებული ქვეყანა ერთერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი მოვლენა იყო:
  • ევროპამ კარი გაგვიღო… (და რა?!…)
  • ჩვენ ვიბრუნდებით იქაურობას, სადაც ჩვენი ადგილია… (იცი კი სადაა შენი ადგილი?)
  • როგორც კი ევროპაში მიმოსვლას შევძლებთ ცხოვრება უკეთესობისკენ შეიცვლება… (რატომ ვითომ, უფრო ბევრ მოპარულ მეორად ტექნიკას შემოიტანთ და გაიაფდება?)
მოკლედ ბევრს გაუხარდა, გაუხარდა კი არა, ჩემოდნების ჩალაგება დაიწყეს, გეგონება იმდენი საქმე ქონდეთ ევროპაში რომ ვერ აუდიან და აღარ იციან რით დაიწყონ…
თუმცა ცალსახად იმის თქმა, რომ ლიბერალიზაციამ ყველა მოხიბლა რთულია:
  • რა გინდათ ამ ევროპისგან, გარყვნილების და ერთ სქესიანთა ქორწინების გარდა რას ისწავლით იქ…(ბეთჰოვენს, გოეთეს, კაფკას, მოდილიანს და ა.შ ოღონდ ნამდვილს და არა საბჭოთა სკოლიდან ფრაგმენტულად ნასწავლს)
  • ამათ უნდათ ყველანი წავდეთ, ქართველობას გვართმევენ ხალხნო… (დაეტიე მერე სადაც ხარ, ვინ გექაჩება?)
  • ევროპა რომ კარგი იყოს, ისეთი საშნელებები მოხდებოდა იქ როგორიც ხდება?… (მაინც რა ხდება ისეთი რაც შენთან ან სხვაგან არ ხდება?)
ამათთვის ვიზალიბერალიზაცია როგორც ჩანს კარგი კი არა, დამღუპველიც კი ყოფილა, გამარტივდება თუ არა ვიზები, მაშინვე წაგვართმევენ ქართველობას და გადავჯიშდებით…
არადა სუბიექტურად მინდა ვთქვა, რომ ორივე ცდება, ცდება და თან არა იმიტომ, რომ რამეს მართლა გვართმევენ – ან არ გვართმევენ (რაც არ გვაქვს რა უნდა წაგვართვან?!)  არამედ იმიტომ, რომ თავად მათ აქვთ პრობლემები აზროვნებაში, მთავარი პრობლემა კი ზერელე ცოდნა ან ცოდნის საერთოდ არქონაა, შესაბამისად ჩნდება ის მძიმე მდგომარეობა, რაც ორივე რადიკალურ მხარეს ახასიათებს…
თავად არ არიან დარწმუნებული იმაში, რასაც ამბობენ (ან იძახიან), ვერ ასაბუთებენ, საკუთარ თავთან ხშირად წინააღმდეგობაში მოდიან და ამის გამო აგრესია ეძალებათ, ასე მაგალითად;
როგორ შეიძლება 24 საათი ლანძღავდე პატრიარქს და სარწმუნოებას, საკუთარ თავს ლიბერალს ეძახდე და სხვას შეურაცხყოფას აყენებდე, მაშინ როდესაც ყველაზე დიდი ლიბერალი და სათნოების მქადაგებელი ქრისტეა, ქრისტე რომლის მოძღვრების მიმდევრებსაც აძაგებ და ამუნათებ… (რამდენად აქვთ მის დღევანდელ მიმდევრებს ქრისტესთან კავშირი ეგ ცალკე საქმეა, მაგრამ თავად რელიგიის და ინსტიტუციის ლანძღვაზე ვსაუბრობ ამჯერად და არა პერსონებზე)… რანაირად ხარ ლიბერალი, როდესაც ვერ იტან განსხვავებულ აზრს და არ აღიარებ იმას, რომ შეიძლება ადამიანს სხვა ტიპის მენტალიტეტი გააჩნდეს, ცდილობ აიძულო იაზროვნოს შენსავით, არადა ლიბერალიზმი ხომ ისიცაა, სხვების მიმართ და განსხვავებული აზრის მიმართ შემწყნარებელი და ტოლერანტი რომ ხარ?!…
არადა მარტივია, თუ არ გინდა ნუ ხარ მრევლი, გადართე სხვა არხზე როცა პატრიარქის ქადაგებას ანახებენ, ნუ შეხვალ ტაძარში და აღარ იარსებებს შენს ცხოვრებაში ეს მოვლენა…
არც მეორე რადიკალურ მხარესაა საქმე უკეთ, აქაც აგრესია, აქაც შიშები და საკუთარ თავში დაურწმუნებლობა, თავსმოხვევა და ფსევდო ტრადიციების მიმდევრობა, ტრადიციების რომლების არც არსი იციან და არც ის – მართლა ტრადიციაა რაღაც, თუ ახლო წარსულში შემოპარული მახინჯი მოვლენა…
არადა ამათაც აქვთ თავისი სივრცე და არავინ არ უზღუდავთ მას, არავინ აიძულებს თავისი სქესის ადამიანთან ქორწინებას, არავინ აიძულებს ქორწინების გარეშე სექსს, არავინ აიძულებს საკუთარ სახლში ისე არ მოიქცეს როგორც უნდა… და მაინც ძალადობს, მაინც დასდევს სექსუალურ უმცირესობებს ქუჩა ქუჩა, მაინც ცდილობს სხვისი აზრის შეურაცხყოფას და როგორც კი რამე განსხვავებულს გაიგებს, ამ განსხვავებულის მთქმელს მაშინვე  ურჯულოს, ქართველობის დამაქცევარსა და მასონების შემოგზავნილს უწოდებს…
არადა მარტივია, წადი ილოცე სადაც გინდა, იცხოვრე როგორც გინდა, აკეთე რაც გინდა (მაგრამ მე ნუ შემეხები, დამიტოვე უფლება ვიყო განსხვავებული) და აღარ გექნება პრობლემა…
დიახ ბატონო, ასე მარტივდაა (ჩემი მოკრძალებული სუბიექტური აზრით რა თქმა უნდა) როცა იცი რას აკეთებ, რატომ აკეთებ და გჯერა (ოღონდ მართლა გჯერა ან მართლა გაქვს ინფორმაცია იმაზე რასაც „ქადაგებ“) იმის როგორც ცხოვრობ, მაშინ არ მოგინდება „სხვის მოედანზე ბრძოლა“, აღარ მოგინდება როგორც კი შენი ათეიზმში ეჭვი შეგეპარება მიუვარდე რელიგიას და ის გააქრო შენი ცხოვრებიდან, აღარ მოგინდება რომ როგორც კი შენს რწმენაში ეჭვი შეგეპარება მაშინვე უმცირესობებს დააბრალო შენი ეჭვები და ისინი გააქრო შენი ცხოვრებიდან…
და ევროპა, რა კავშირშია ევროპა ამ ყველაფერთან?!… იმ კავშირშია, რომ ვიზალიბერალიზაცია კარგია, წავლენ მეტ ინფორმაციას მიიღებენ მათთვის სათაყვანებელ – საძულველ, ევროპაზე (სხვათაშორის როდესაც ცოდნაზე ვსაუბრობთ, არც აღმოსავლური, ან ჩვენი საკუთარი – კავკასიური ცოდნებია ხელწამოსაკრავი, მაგრამ ამჯერად „ტრენდია“ ევროპა და ამიტომ ვსაუბრობ ევროპაზე) და შესაბამისად ნაკლებად რადიკალური გახდებიან, რაც მემგონი ურიგო ნამდვილად არ უნდა იყოს….
გმადლობთ ყურადღებისათვის, მე ისევ დაგიბრუნდებით…

22 April 2015

ამბავი ტრაგედიაზე, თანაგრძნობაზე, სიკვდილზე, ღმერთსა და უღმერთობაზე....

რთულია გულგრილი დარჩე იმის ფონზე რასაც ბოლო ხანს ყველანი ვხედავთ, რთულია არ გეტკინოს და არ იგრძნო ის ტკივლი რაც ამ ყველაფერს ახლავს, რთულია არ მოგინდეს იყვირო, იტირო, იღრიალო და არ გეტკინოს, რთულია მედიას მოსთხოვო ამაზე ყურადღება არ გაამახვილოს მაშინ როდესაც ეს ყველაფერი ხდება, რთულია მედიას მოსთხოვო აჩვენოს, ეს ყველაფერი რადგან ამით დანარჩენების ფსიქიკა არ დააზიანოს, არადა რომ ხდება?!... 

არადა რომ ზიანდება?....

რა უნდა ქნას უბრალო მოკვდავმა რომელსაც ხმამაღლა გამოხატვისა და გაზიარებისა არაფერი შეუძლია?...

თითქოს ვერაფერს იზამს, თითქოს უძლურია, თითქოს რწმენაც ინგრევა, მითუმეტეს როცა სულიერი მამები გვეუბნებიან ეს ჩვენი საქმე არ არისო, მითუმეტეს როცა იცი ეს მედიის მიერ აგორებული თემაა და რაღაც მზადდება, როცა ხვდები რომ ადამიანების ტრაგედიას საკუთარი მიზნებისთვის იყენებენ „ძლიერნი“...
უნდა უთანაგრძნოს, სხვა რაღა დარჩენია...

უთანაგრძნოს, მაგრამ განაგრძოს ჩვეული ცოხვრება, ისევე როგორც განვაგრძობ მე, განაგრძობ შენ, განაგრძნობს ის...

სხვა არაფერი დაგრვრჩენია მანამ სანამ თანაგრძნობის გარდა არაფერი შეგვიძლია...

რა შეგვიძლია?...

ძალიან ბევრი რამ...

საკუთარ თავში მიზეზის ძიება

- დიახ, დიახ, საკუთარ თავში, იქ სადაც მე, შენ, იმას შეგვეძლო შეგვეცვალა რაღაც და არ შევცავლეთ, იქ სადაც სხვისი ჭირი ჩვენი არ იყო და ჩვენ კომფორტულად ვიყავით...
შეგვიძლია შევცვალოთ იქ, სადაც დავუპირისპირდებით საკუთარ სტერეოტიპებს და გავიგებთ სინამდვილეში სად არის ღმერთი, გავიგებთ იმას რომ ღმერთი არის გულში, მაცხოვარი ვართ ყველანი ვინც ვიპოვით მას და ბუდა არის ყველა ის სირიელი და ასურელი ბავშვი, რომელსაც არაფერი დაუშავებია და თურმე იმიტომ მოევლინა ქვეყანას, რომ შენ გატკინოს, გაგრძნობინოს ადამიანობა და დაგაფიქროს (ბავშვებს ყოველთვის ხოცავდნენ „ცხოველები“ (ბრჭყალების გარეთ გატანაც შეიძლება ამ სიტყვის, მაგრამ დავტოვებ აქცენტისთვის) მაგრამ პალესტინელი ბავშვები რატომღაც არ გტკიოდა, კანიბალების შეჭმული აფრიკელი ალბინოსი ბავშვებიც არ გტკიოდა, პედოფილი პადრეების მიერ სულ დამახინჯებული ბავშვებიც არ გტკიოდა) მუჰამედი არის ყველა, ვისაც სწამს ისე როგორც სწამთ მაჰმადიანებს, ის რაც ხდება არ უნდა ხდებოდეს წმინდა ემოციურად, მაგრამ კანონზომიერია...


კანონზომიერია რადგან ვიღაც კლავს და ვიღაც კვდება, კანონზომიერია რადგან მაცხოვარი შენი ცოდვების გამო ეწამა, რადგან ბუდა იქცა კურდღლად მოშიებული ყაჩაღების დასაპურებლად და მუჰამედი მივიდა მთასთან როცა მთა არ მივიდა მასთან, კანონზომიერია, რადგან ყველა ეს ბავშვი ქრისტეა, ბუდაა და მუჰამედია, ყველა ის ვინც მათი ჯალათია უბრალოდ სულს იკლავს და ცხოველი ხდება...

ხოდა სულ გავცდი ძირითად აზრს, რა მოვიმოქმედოთ როგორ შევცვალოთო მეკითხებოდით...

როგორ?

როგორ და ეცადე ორივე მხარეს დააყენო შენი თავი, იმის ადგილასაც ვინც შენთვის კვდება და იმის ადგილასაც ვინც იდეის გამო კლავს და აუცილებლად შეიცვლება სამყარო...

უბრალოდ ეძიე, უბრალოდ გიყვარდეს (ოღონდ გულით და არა მარტო შენი) ეძებე მაცხოვარი არა 40 დღიან სოიოს მარხვაში და მამაოს ჯიპში (იმას თავისი მოეკითხება)
ეძიე სამართლიანობა და სიყვარული შენგან მიმდინარე და არა შენსკენ მომდინარე და აუცილებლად გახდება ეს დამპალი დედამიწა უკეთესი...

ის ბავშვები კი ვთვლი რომ მაცხოვრები არიან, ისინი შენთვის კვდებიან....

ვიცი რომ ბოდვად მოგეჩვენება, მაგრამ ძილის წინ იფიქრე ამაზე, ბალიშთან, დაძინების წინ რამოდენიმე სიტყვა თქვი და შენ სამყაროს უფრო უკეთესს გახდი...

ეს სიტყვებია... ‘“მამაო ჩვენო რომელი ხარ ცათა შინა“...

მეტი არ გინდა შენ თავს უთხარი და აუცილებლად უკეთესი გახდება სამყარო...

ოღონდ გულწრფელი იყავი...

- და შენ რა გგონია ვინმე დაგიჯერებს?

- მაგიტომ არ მითქვამს, რომ ვინმეს დაეჯერებინა, მინდოდა გამომეხატა მეც და მართალი ვყოფილიყავი

- და ახლა მართალი ხარ?

- მგონია რომ კი...

- და ამის გამო რომ გაგკიცხავენ? ვერ გაგიგებენ, ვერ მიგიხვდებიან...

- მერე რა, მე ხომ ვიცი რომ მართალი ვარ?

- თუ გულწრფელი?!...

- ეგ ერთი და იგივე არ არის?

- არა შეიძლება ცდებოდე, მაგრამ გულწრფელად ცდებოდე....

- მაშინ შენ მითხარი, ვცდები?...

- არ ვიცი...

- როგორ არ იცი, აბა შენ რატომ გააკეთე ეს?

- იმიტომ, რომ მჯეროდა იმის რასაც ვაკეთებდი...

- და შედეგი არ გამოიღო?

- კი გამოიღო, მაგრამ ის არა რაც უნდა გამოეღო, თქვენ სამყაროს მე ვერ ვერ ვაკონტროლებ, მანდაურობა სხვისია...

- და რატომ არის სხვისი, შენზე ძლიერია და მასზე?

- არა, ძლიერი არაა უბრალოდ ჩვენ ძალით არ ვცდილობთ, მას რომ არ დავემსგავსოთ, ჩვენ უბრალოდ ნიშნებს გიგზავნით, გაგრძნობინებთ და განახებთ, დანარჩენი უნდა გადაწყვიტოთ თავად, მაგიტომ ხართ მსგავსნი...  არა მსგავსნი არა ერთნაირები ვართ, უბრალოდ ჩვენ ოდნავ მეტი ინფორმაცია გვაქვს...

- ანუ რასაც წიგნში გვიყვებით ტყუილია?

- ტყუილი არ არსებობს...

- ეგ როგორ?

- სიკვდილი არსებობს?

- კი... ალბათ

- არა არც სიკვდილი არ არსებობს...

- ეგ როგორ?

- ჩვეულებრივად, როდის კვდები?

- როცა ქვეყანას ტოვებ, გმარხავენ და აღარ სუნთქავ...

- და მერე სად მიდიხარ?

- ან შენთან ან იმასთან....

- ესე იგი არ კვდები უბრალოდ ფორმაციას იცვლი...

- ხო, ალბათ....

- და შენ რა გგონია, მე ყოველთვის ის ვიყავი ვისადაც შენ მიცნობ?...

- არა?!...

- მეც შენნაირი ვარ,  მის ხატად შექმნილი, უბრალოდ მე მივხვდი რა გზა უნდა გამევლო და გავუძელი ყველაფერს, თქვენ ვერ უძლებთ, თან არასწორად ეძებთ იმას ვისკენაც მიილტვით, ეძებთ გარეთ, ხატში, ცაში, ეკლესიაში, მისტიკაში...

- აბა სად ვეძებოთ?

- შიგნით, გულში...

- ?!...

- კი, კი, გულში... შენში... შენ შვილში, შენ მშობელში, ყოველ დილაში, ყოველ ქცევაში, იქ სადაც ყველაზე ნაკლებად ელოდები...

- და ამას რატომ არ გვეუბნები ხმამაღლა და რატომ არ უდებ ყველას ტვინში როცა ამქვეყნად ავლენ?

- მე არ ვავლენ სიყვარული ავლენს

- სიყვარული შენი და მისი არ არის?

- არა, ეგ უფრო დიდია....

- ...

- კი უფრო დიდია, რომ არა სიყვარული ისიც გაბრაზდებოდა და დაანგრევდა იმას რაც თავად შექმნა...

- მასზე დიდი როგორ არის, ის ხომ ყველაფერია?

- ის ყველაფერია შენთვის და ჩემთვის, მასზე დიდიც არსებობს, დამიჯერე მასეა

- ანუ ღმერთი სიყვარულია?

- რაც გინდა ის დაარქვი..

- და მაინც რატომ?...

- ვაშლი არ უნდა გვეჭამა...

- „გვეჭამა“....

- ხო, რატომ გიკვირს?

- შენ ხომ მისი შვილი ხარ?

- ცდები, არც მე ვარ შვილი და არც ისაა მამა, მას უბრალოდ მეტი ცოდნა აქვს და შენ რასაც ვერ ხვდები და რაც არ იცი მას მიაწერ, მე მივხვდი და ჩემი გზა გავიარე ამ ცოდნისკენ, შენც გაივლი... ყველა გაივლის უბრალოდ არ უნდა გაიგრძელო ეს გზა...

- ხვდები რას ამბობ? ამით შენს არსებობასაც კი აყენებ კითხვის ნიშნის ქვეშ...

- ვხვდები, მე მაშინაც ვაყენებდი და რწმენაც ეგაა, როცა სჯეროდათ ჩემი მომყვებოდნენ და მივდიოდით ერთად, რომ არა ისინი მეც ვერ ვიქნებოდი ის ვინც ვარ...

- როგორც ყოველთვის მაბნევ...

- ვიცი, მაგრამ შენ თვითონ უნდა გაერკვე...

- და რომ მტკივა?

- ეგოისტი ხარ?

- არა ჩემი თავი არა...  მამა, ქმარი, შვილი და ძმა ვარ, და ვარ და დედა ვარ - უდანაშაულოდ დაღუპულები მტკივა...

- მეც მტკიოდა, მაგრამ ვიცოდი რასაც ვაკეთებდი, მათაც არ იცოდნენ, მაგრამ ახლა იციან და ჩემნაირები არიან...

- ...

- მე ერთი არ ვარ, მე ვარ იმდენი რამდენი ადამიანიც არსებობს, ვარ ისეთი როგორიც არის ადამიანი და ვარ ისეთი როგორსაც მიღებს, მთავარია სწორად მიხვდეს და ...


ამასობაში გათენდა, დილია მშვიდობისა ადამიანებო ;)