Posts

* * *

Image
  ადამიანებს უყვარდათ, პატივს სცემდნენ, კეთილი და ჭკვიანი ადამიანის რეპუტაცია ქონდა, ხანდახან აზრსაც ეკითხებოდნენ და ისიც რა თქმა უნდა არ იშურებდა... რენომე და რეპუტაცია არ აკლდა, ყველასთვის დადებითი და მისაღები იყო, თითქოს პრობლემები არ უდნა ქონოდა... მაგრამ ქონდა, თან ძალიან ბევრი... ერთი საქმის კეთება დაიწყო, არაფერი გამოუვიდა, ჩამოინგრა და გაფუჭდა - მერე მეორე სცადა, აქაც ვერაფერი... მესამე - იგივე... საკუთარი საქმის კეთებას თავი დაანება და მუშაობა დაიწყო... ცუდი თანამშრომელი გამოდგა, სულ რაღაც ავიწყდებოდა და რჩებოდა... სამსახურიდან მხოლოდ იმიტომ არ უშვებდნენ, რომ როგორც აქამდე ვახსენეთ კარგი რენომე ქონდა და ხელმძღვანელობა თვალს ხუჭავდა... პირადშიც არაფერი გამოუვიდა, რამდენჯერაც სცადა იმდენჯერ აქაც ყველაფერი დაინგრა...  „არ მიმართლებს, სულ არასწორი ადამიანები მხვდებიან“ ფიქრობდა და გული სტკიოდა, ვერ ხვდებოდა რატომ... კიდევ ერთი უცნაურობა ის იყო, რომ მის ირგვლივ სულ უცნაური და საეჭვო ადამიანები იყრიდნენ თავს, მოდიოდნენ იდეებით, შემოთავაზებებით, ხანდახან უბრალოდ სამეგობროდ, ...

* * *

Image
  - გამარჯობა! - გაგიმარჯოს!... - როგორ ხარ? - ახლა უკვე კარგად... - და მანამდე რა მოგსვლია?... - რაღაცები დავკარგე... - ?!... - ადამიანები, უფრო სწორად ადამიანების მიმართ რწმენა... ტრადიციულად, ვინც ყველაზე მეტად მიყვარდა მათ მიღალატეს, მათ უარმყვეს და ვერ დაინახეს რაც მათთვის მინდოდა... - მერე?... - მერე მეწყინა, გავბრაზდი, გავსასტიკდი... ვიყვირე, ვიჩხუბე... ავირიე და ჩემს ირგვლივ გარემოც ავრიე... - ... - მერე იმედი დავკარგე, დავიბენი და ბრძოლა შევწყვიტე... - მანამდე იბრძოდი? - კი, ყველაფრისთვის ვიბრძოდი, თუ რამე მაქვს, ყველაფერი ბრძოლით მაქვს მიღწეული, მონდომებით და ძალისხმევით... - მერე რა მოხდა? - მერე ბრძოლა რომ შევწყვიტე, მივხვდი, რომ სწორედ ამ ბრძოლით ვუშვებდი შეცდომას, არასწორი რამეებისთვის და ვინმეებისთვის ვიბრძოდი, ბრძოლა არ მეზარება, მაგრამ არც ის ადმაიანები იმსახურებდნენ ჩემ ბრძოლას და არც ის ამბები რისთვისაც ვიბრძოდი...  - რისთვის და ვისთვის იბრძოდი?... - რისთვის და მატერიალური პრობლემების დასალაგებლად, რაღაც თემების მოსაგვარებ...

სიზმარი?!...

Image
-     ადექი... -     რა ხდება?... -     გამომყევი... -     სად მიგყავვარ?.. -     წამოდი ნახავ... მინდორზე მიდიოდნენ, გრუნტის გზა იყო, მინდორს შუაზე კვეთდა... გზის გასწვრივ ბუჩქები ორივე მხარეს, კაცის სიმაღლეზე ცოტათი დიდი და მინდორში რა ხდებოდა არ ჩანდა... იმის იქით კი სადღაც შორს ხეების კენწეროები... მხოლოდ ხმები ისმოდა... არაადამიანური; ბრძოლის, კვნესის, ჭურვის გასკდომის, გრუხუნის... ცა არ ჩანდა, ნაცრისფერ ღრუბელს, კვამლს და ბუღს დაეფარა, თითქმის ბნელოდა... წინ კი მხოლოდ მტვრიანი გრუნტის გზა იყო... ბოლო არ უჩანდა, თვალსაწიერის ბოლომდე სწორი და მტვრიანი... გზაზე არავინ იყო, მხოლოდ ორნი მიდიოდნენ... ჭურვები, რაკეტები და ბომბები თითქოს შეთანხმებულად ცდებოდნენ იქაურობას   და გვერდებზე - მინდორში ცვიოდნენ... -     სად მივდივართ?... -     ნუ ჩქარობ, წამომყევი... გზა არ თავდებოდა, მიდოდნენ და მიდოდნენ... გამყოლი მგზავრი დაიღალა, ფეხები გაუხურდა, მუხლები ს...

E60

Image
  ადრე მკითხა ერთმა ადამიანმა, რა გაქვს შენიო?... რა არის ნამდვილად შენი... არა მატერიალური... უბრალოდ შენი... რამოდენიმეჯერ მეფიქრა მაგ ამბავზე:    - გზა... გზა რომელიც უნდა გაიარო... მხოლოდ შენ... და რომელიც მხოლოდ შენია... მიხარია და მიყვარს ჩემი გზა...

10 წლის შემდეგ

Image
ქალი და კაცი ერთმანეთს პატარა , ვერანდიან კაფეში შეხვდნენ, გაზაფხულის თბილი დღე იყო, მზე ათბობდა, ვერანდიდან ქალაქის ხედი იშლებოდა... გემრიელი ყავა ჰქონდათ და ორივემ შეუკვეთა... რამოდენიმე წუთი ჩუმად ისხდნენ, ერთმანეთს მდუმარედ ათვალიერებდნენ... „საერთოდ არ შეცვლილა, სულ ოდნავ, თითქმის შეუმჩნევლად მოუმატია წონაში, იგივე გამოხედვა, იგივე მიხვრა-მოხვრა, მანერები, ღიმილი...“ - გაიფიქრა კაცმა „გაჭაღარავდა და ნაოჭები აქვს ” - ფიქრობდა ქალი... დუმილი გრძელდებოდა, ორივე თავის ფიქრებში წასულიყო - ძირითადად იხსენებდნენ: ერთმანეთს, ერთად ყოფნას, ემოციებს რომლებიც აკავშირებდათ... დუმილი კაცმა დაარღვია: - როგორ ხარ?... - კარგად... - ათი წელი გავიდა... - კი, ცოტა მეტიც... - შენ ისევ ისეთი ხარ, არ იცვლები... - მადლობა, შენ კი ხარ ცოტათი შეცვლილი... - რას ვიზამთ, დროს ვერაფერს უზამ... აბა მიამბე, რა ხდება საინტერესო შენსკენ, როგორ ცხოვრობ, რას აკეთებ?... - რა ვიცი აბა ვცხოვრობ, ოჯახი მყავს, მშვიდად ვარ, ვუვლი ბავშვებს და ვაკეთებ ჩემს საქმეს... შენ?... - მე ისევ ისე ვარ, როგორც დამტოვე......

ღამის ბლუზი...

Image
  გაზაფხულია, დაღამდა... ფანჯარა ღიაა, გარე განათება აინთო და ეზო გაყვითლდა... ხმაურიანი ბავშვები სახლებში ავიდნენ, ახლა ალბათ უკვე სძინავთ... ბირჟაც დაიშალა, წავიდნენ სახლებში ქვეყნის და ქვეყნიერების ბედზე დამაშვრალი გოგო-ბიჭები, მხოლოდ ერთი წყვილია შეყუჟული ხის ქვეშ პატარა ბაღის სკამზე, ეზოს ყველაზე ბნელ კუთხეში და ჩუმად ტკბებიან ერთად ყოფნით, არ უნდათ მეზობლებმა შეამჩნიონ და გაიგონ მათი საიდუმლო... ცა აღარ ჩანს, ელექრო განათება ჭამს ღამით ქალაქში ცას... ფანჯარას ვშორდები, ვჯდები სავარძელში, ვუკიდებ სიგარეტს და თვალს ვაყოლებ კვამლს, კვამლი ზანტად მიიწევს ფანჯრეისკენ, იკლაკნება და სიბნელეში უჩინარდება... კვამლს ჩემი ფიქრი მიყვება... ჯერ ეზოს გადაუვლის, მერე მთავარ ქუჩაზე გაისეირნებს, ადის მთა-წმინდაზე, ქალაქს გადმოხედავს... ლამაზია ქალაქი ღამით ზევიდან, ჭუჭყი არ ჩანს, მხილოდ სინათლე და სინათლეები, ფერადი, ყვითელი, თეთრი, მომწვანო... მაცდური რამეა ფიქრი... შეყოლიება იცის...   დიდხანს მაბოდიალა ღამის ქალაქში... ძველი უბნების ვიწრო ქუჩებზე, მთვარი გამზირების ფე...

„გილოცავთ“ - დღეს თქვენ ეს ბავშვი მოკალით!...

Image
  მთელი დღეა აფრიკის დასახლების ამბები მესმის, ვუყურებ, ვკითხულობ და ვუსმენ... ძალიან ბევრი ადამიანის კედელზე შემხვდა ეს ფოტო... არ დავიწყებ ახლა იმ დისკუსიაში შესვლას, როგორ მოიქცა მერია, გამოასახლა თუ არ გამოასახლა, დაუმთავრებელი იყო შენობები თუ დამთავრებული და შესახლებული, კანონიერი თუ უკანონო, ამაზე მერე ვისაუბროთ, სხვა დროს... ახლა მინდა ყველას მოგმართოთ, ვინც ეს ძალიან საყვარელი, ჩემი უმცროსი შვილისხელა ძალიან მაგარ თვალებიანი შეშინებული ბიჭუნა სახის დაუფარავად კედელ-კედელ „ათრიეთ“... თქვენ ყველანი ხართ მისი მკვლელობის თანამონაწილეები... გაუცნობიერებლად, სხვადასხვა მოტივით...   ზოგს მართლა შეგეცოდათ (მაშინ ჯერ კიდევ არ იცოდით, რომ ამ ოჯახს სახლი აქვს და არც არავის დაუნგრევია, ის და მამამისი მეზობელბის საგულშემატკივროდ, ამბის გასარკვევად რა ხდებოდა მათ გარშემო ან თუნდაც სეირის საყურებლად იყვნენ იქ იმ დროს), ზოგმა ყველაფერი ძალიან კარგად იცოდით და „ქოცების“ არაადამიანური სახის საჩვენებლად გამოიყენეთ, ზოგმაც კი უბრალოდ ჩათვალეთ, რომ რაღაც უნდა გეთქვათ და „სამოქა...