Just Tatsson...

სულ მეგონა, რომ ჩემი საქმე წერა იყო, მეტიც ერთი პერიოდი "წერას ვყავდი აყვანილი" ბევრ სისულელეს, ცოტა ჭკვიანურს და საინტერესოსაც ვწერდი, ფანებიც მყავდა,ნუ ყოველ შემთხვევაში მაშინ ასე მეგონა, მაგალითად ჩემი ნათლიდედა თანამედროვე საქართველოს ყველაზე სამაგალითო ქალი და ჩემთვის ერთ-ერთი უახლოესი მეგობარი  მარიამ ჩიქოვანი... მაროს მობეზრდა ბოლოს ჩემი "ნააზრევის" კითხვა და საქმეს მიხედა, მერე კოლია გამოაპარებდა ხოლმე თვალს, პაჭო და ჭუკიც ხანდახან გადახედავდნენ და ერთი ორ კომენტსაც შემომაშველებდნენ ხოლმე... მოკლედ ვწერდი, ვკითხულობდი და მიხაროდა... მერე კალკულატორი მოვიდა ჩემ ცხოვრებაში და წერაც დამავიწყა და თავიც... ამდენი ვალი, იმდენი დებეტი, ამდენი კრედიტი.... ვიგოდა, ფული, ბიზნეს "წარმატება', მოკლედ ისე გავიდა წლები ვერც გავიგე და ძალიან ძალიან ბევრი დრო დავკარგე.... ერთადერთი რაც ყველაზე მაგარი მოხდა ჩემ ცხოვრებაში ნატატია, რომლის გულისთვისაც ღირდა ცხოვრება, სულ რომ ჩვეულებრივი და რიგირთი რამე პროფესიიის "გოგო" გამოვიდეს და გახდეს მა...

photo by Tatsson

მართლა აფერისტი ყოფილა ეს ეშმაკი რააა..... შემეცნება არა კვახი, რაც უფრო მეტს შეიმეცნებს ადამიანი მით უფრო მძიმდება ყველაფერი, რაღაცაში მემგონი მართლა მართლები არიან მოძღვრები, მატყუარაა ეგ ვიღაცაა ვის რა ჭირად უნდა შემეცნება, ეგ ვიღაც ინტელექტუალი ტიპებისთვისაა, იცხოვრე რა როგორც გვეგვემ და იქნები ბედნიერი და ცხონდები კიდეც.....

თუ ვინმე იცნობთ kkinfo.net (რომელიც არ არსებობს) ე.წ. ჟურნალისტს მაირამ სოლოღაშვილს (თუ რა თქმა უნდა სახელი სწორად ქონდა მითითებული ბეჯზე) ან გადაეცით ჩემი ტექსტი, ან შემოვიდეს ჩემ ვოლზე და წაიკითხოს ურჩიეთ, რამოდენიმე კარგი რჩევა მაქვს მისთვის: 1. როდესაც ინტერვიუს იწერ, რამდენად გამყიდველი და მოსყიდულიც არ უნდა იყოს რესპოდენტი, ელემენტარული ზრდილობის საკითხია რომ სათვალე მოიხსნა (ეგ ჟურნალისტიკ ასთან არაფერ შუაშია ეგ ოჯახში ისწავლება) 2. როდესაც ესაუბრები ადამიანს რომელსაც პირველად ხედავ და შენობით ელაპარაკები ეგეც ზრდილობის საკითხია (ესეც ოჯახის თემაა) 3. როდესაც 20წლის რესპოდენტს კითხვას უსვამ სანამ ჟურნალისტიკას ისწავლიდი მანამდე რას საქმიანობდიო ელემენტარულად უნდა ხვდებოდე თუ იდიოტი არ ხარ რომ სკოლაში სწავლობდა 4. როდესაც ადამიანს ეკითხები შენი დამფუძვნებელი ვინააო თუ თავად პროვოკატორი არ ხარ და რამე კონკრეტულ დავალებას არ ასრულებ თავად შენის ააგენტოს ან საინფორმაციო საშუალების შესახებ რამე მაინც უნდა იძებნებოდეს ან ინტერნეტში ან საჯარო რეესტრში ან სადმე, თან სანამ კითხვას დასვამ...

საკმაოდ საინტერესო ასაკს მივუახლოვდი - 30 უკვე თემაა და რაღაცეების შეჯამება გადაფასება და ანალიზიც შეიძლება, სულ ვფიქრობ წარსულზეც, მომავალზეც, დღევანდელ დღეზეც და იმაზეც თუ რისი გაკეთება შეიძლებოდა სხვანაირად, რა შეცდომა დავუშვი და რა გავაკეთე სწორად, ბევრი რამეა ყველა საკითხში, შეცდომაც ბევრია და კარგიც, გამოსასწორებელიც ბევრია და გასათვალისწინებელიც, საამაყოც და ტკბილად მოსაგონარიც, გულდასაწყვეტიც და სასიხარულოც, მაგრამ ყველაზე მაგარი და ტკბილი პატარა 1 წლის ბურთია რომელიც ჯერ კედელ-კედელ დადის, ლაპარაკს ახლა სწავლობს და სულ 3კიჭი აქვს, მაგრამ მოასწრო და ამ ერთ წელიწადში იქცა ყველაზე დიდ სიხარულად, იმედად და უდიდეს სტიმულად ცხოვრებაში, მადლობა ჩემო პატარა კნუტო შენ რომ არსებობ და ასე ძალიან რომ მიხარიხარ (შენი უკვე მობერებული თითქმის 30 წლის მამიკო)