Just Tatsson...

საინტერესო ქვეყანაა საქართველო. პატარა კოხტა და მრავალფეროვანი, ვიცი რომ გაცვეთილი სიტყვებია მაგრამ მასე და რა ვქნა, მიდიხარ, მიდიხარ და უყურებ ველებს, მთებს, მთის ძირებში შეფენილ სოფლებს და ხვდები, ძალიან ბედნიერი ხარ აქ რომ დაიბადე... გავიწყდება პოლიტიკაც, თბილისური საცობებიც, სამსახურის საქმეებიც, გაძვირებული ბენზინიც და სხვა პრობლემებიც, წარმოიდგენ როგორი იყო ეს მინდვრები ადრე, მაშინ როდესაც არც ავტობანი იყო და არც მანქანები, წარმოიდგენ და წარმოგიდგება თვალწინ დიდი მინდორი რომელზეც სამი ან ოთხი მხედარი მაიჭენებს ცხენებს, თითქოს ხედავ კიდევაც მათ იქ სადღაც.... ამ დროს რომელიმე მანქანის სიგნალი გესმის, რომელსაც საჭესთან მჯდომის უკმაყოფილო ტექსტი მოყვება, -რას მისიგნალებ თუ გადიხარ გადი რა შენი კარგიც მოვ...ან... რეალობაში ბრუნდები და მაგნიტოფონს უწყებ წვალებას. რაღაცას რთავ, მოგწონს მარა მალე გავიწყდება და ისევ ფიქრს იწყებ. ისევ მოდიან მირაჟები და წარმოსახვითი ქართველები... ახლა უკვე ომია. ერთი მხრიდან წითელი ფერია ბევრი, მოღუნული ხმლები და თრიაქის ბოლი, მეორე ...

ესეც ასე, ახალი წლის პირველმა თვემაც ჩაიარა, ჩაიარა ძალიან სწრაფად და დინამიურად, თბილისისათვის უჩვეულო ყინვებითა და ნორმალური, განვითარებული ქვეყნებისათვის უჩვეულო მოვლენებით, ყინვაზე რა თქმა უნდა არავინ შემეკამათება, მართლაც უჩვეულოდ ციოდა წელს საქართველოში, აი მოვლენებზე კი შეიძლება ბევრმა თქვას სრულებით ნორმალური იყოო მაგრამ მოდით უბრალოდ ჩამოვთვლი მოვლენებს და მერე თუ გნებავთ ვიკამათოთ იყო თუ არა ეს ყველაფერი ნორმალური, ნოემბერსა და წინასაარჩევნნო მოვლენებზე აღარ შევჩერდები, მაგაზე უკვე ბევრი ვისაუბრე და ჩემზე მეტი კიდევ საინფორმაციო საშუალებებმა, ამიტომ პირდაპირ 5იანვრიდან დავიწყებ (ვიცი ბატონი დავითი მეტყვის 31დან დაიწყეო, მაგრამ ეგ შეუძლებელია, იმიტომ რომ ეგ პერიოდი თითქმის არ მახსოვს) მოკლედ რა მიმაჩნია არანორმალურად: არანორმალურია ის, რომ არჩევნების დღეს ქალაქში არცერთი სამარშუტო ტაქსი არ დადის (თურმე სხვა საქმეზე წაუყვანიათ ყველა).... არანორმალურია ის, რომ ეგზიტპოლის წარმომადგენლები მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ არ ეკითხებიან ერთ ერთ ცნობილ ადამიანს თავისი არჩევანის შესახებ ...

მაშ ასე, თითქმის გავიდა დეკემბერიც და 2007წელიც, სულ რაღაც ერთი დღე დარჩა მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ ამ დღეს აქ წერისათვის ვერ მოვიცლი ამიტომ ახლავე შევაჯამებ გასულ თვეს: როგორც შეგპირდით დეკემბერი საკმაოდ ცხელი და მოვლენებით დატვირთული აღმოჩნდა, თან რაც მთავარია დაძაბული და საინტერესო, შეიძლება ითქვას ნოემბერზე მეტადაც კი, იქ ყველაფერი გარკვეული იყო, იყო მიტინგი, იყო გინება, იყო ბრძანება და იყო არაადამიანების ლუსტრაცია. აი დეკემბერში კი ყველაფერი დეტექტიურ რომანს დაემსგავსა (ისე წესით წინა საარჩევნო მზადებას უნდა დამსგავსებოდა) ვერავინ მიხვდებოდა, რა მოხდებოდა მეორე დღეს, ვისი რიგი იყო ნაგიჟრობისა და ვინ ვის რა კომპრომატს დაუდებდა, ის კი არა ჩემ თავშიც კი შემეპარა ეჭვი, ამას წინათ მეგობარს ვესაუბრებოდი ტელეფონში ძილზე და მერე სხვათა შორის ვკითხე არჩევნებზე მიდიხარ მეთქი?, ჰოდა შემეშინდა (შემეშინდა რააა, დავეჭვდი თორემ ისე ჩვენ ხომ არ გვეშინია) ე მანდ მეც სახელმწიფო გადამტრიალებელი არ ვიყო მეთქი, მოკლედ ისე აირია ყველაფერი ვეღარ გავიგე ხმა ვის უნდა მივცეთ და ვინ უნდა ავირჩიოთ. ისე სიმა...

მაშ ასე, ჩაიარა საკმაოდ დატვირთულმა და ემოციურმა ნოემბერმაც, ისევე როგორც მანამდე ოქტომბერმა, სექტემბერმა და ა.მ. (ასე მანამდე) ნოემბერმა რომელიც ორი რამით იყო დასამახსოვრებელი, ერთი ყველასათვის ცნობილი მოვლენებით და მეორე იმით, რომ მთელი ნოემბერი საშინელი ამინდები იყო, არ ვიცი დაემთხვა თუ მე მომეჩვენა, მაგრამ აშკარად 7დან 25ამდე სულ ცუდი ამინდი იყო, არა არაფერს არ ვამტკიცებ, ეს უბრალოდ დაემთხვა.... მოკლედ როგორც იყო.... ამინდი გასაგებია, ასე იყო თუ ისე დღეს უკვე მზიანი დღეა და ბებერი ძვლების გათბობაც შეიძლება, დავუბრუნდები ნოემბრის ცნობილ მოვლენებს: ყველაზე საინტერესო ის იყო რა უნდოდა 100 000 კაცს 2 ნოემბერს რუსთაველზე, თვითონ ფაქტი რომ ხალხი ამ მთავრობას პროტესტს უცხადებდა კარგია. ჩემი პირადი მოსაზრებით ეს პროტესტი მაშინ უნდა ყოფილიყო როცა ჯერ ბუტა რობაქიძე მოკლეს და მერე სანდრო გირგვლიანი. სწორედ მაშინ უნდა გაეპროტესტებინა ხალხს, მაშინ უნდა გამხდარიყო ხელისუფლება იძულებული, დაესაჯა ნამდვილი დამნაშავეები და დღეს ცოტა სხვაგვარად იქნებოდა საქმე, მაგრამ ერთი ქართული ანდაზა არსებობს: სხ...

აჰა ზამთარიც მოვიდა, თბილად ჩაცმის, თოვლის, არყის, ახალი წლის და თხილამურების სეზონი. ჰო, კიდევ, ამ ზამთარს საკმაოდ ცხელ ამბებს გვპირდებიან პოლიტიკოსები, მაგრამ ახლა ეგ დავიკიდოთ, ზამთარში სხვა რამეა მთავარი: ძალიან გცივა, თბილად გაცვია, მაგრამ ლოყებზე, ცხვირზე და ყურებზე მაინც ძალიან გცივა, წამოწითლებული ხარ, მობუზულიდა სწრაფი ნაბიჯით მიდიხარ სახლისკენ. სადარბაზოში სანამ კარს გაგიღებენ ადგილზე ვერ ჩერდები, ცმუკავ და ხვანცალებ, სადარბაზოებში როგორც წესი ყველაზე ცუდად ცივა ხოლმე, მერე შედიხარ სახლში და იქ ძალიან თბილა, გაზი გაქვს მოპარული, მრიცხველი გაჩერებული და გკიდია ენთოს მთელი დღე რა შენგან რა მიდის, სასწრაფოდ შედიხარ სამზარეულოში და ჩაიდანს ადგამ გაზქურაზე, ჩაი ზამთარში ყველაზე კარგი სასმელია (მართალია ფიფია შემეკამათება არაყი ჯობიაო, მაგრამ მე მაინც ვთლი, რომ ჩაი ბევრად კარგი რამეა) სანამ მოწესრიგდები და სახლის ვიდზე მოხვალ(ფუმფულა ჩუსტები, ძველი, გარეთ რომ აღარ იცმევ ისეთი ჟაკეტი, თუ ძალიან გცივა პლედიც შეიძლება, მერე ძალიან ცხელი წყლით იბან ხელპირს, გაყინულ სახეზე ცხელი გსი...

ციტატები ამავე ინტერვიუდან: რა არის მსახიობობა: სულერთია, ტრაგედიას თამაშობთუ კომედიას, მთავარია ის, რომ შენ მოემზადე იმუშავე და ახლა მაყურებლის წინაშე უნდა წარსდგე და ბოლომდე უნდა დაიხარჯო. მე ამას აბსოლიტურად ვეთანხმები, თუ შენ გადიხარ სცენაზე იმისათვის, რომ უბრალოდ შეასრულო ის მიზანსცენა,  რაც რეჟისორმა დაგავალა და ამ დროს არ გეზეიმება ის, რომ შენ მაყურებლის წინაშე დგახარ, მაშინ არ ხარ შემოქმედი, მაშინ შენ უბრალოდ გინდა იყო პოპულარული და ვალს იხდი, ამას მაყურებელიც აუცილებლად იგრძნობს... თეატრი კარგია, მაგრამ ამასთანავე არის საკმაოდ ცუდი. მთავარია, შენ რას იღებ მისგან, ან უნდა გაეხვე იმ ინტრიგებში, რაც იქ არის და გახდე ამ ყველაფრის მონაწილე, ან უნდა იყო შენთვის და იფიქრო შენს საქმეზე და მაყურებელზე, რომელსაც სულ არ აინტერესებს, რას აკეთებ შენ კულისებში. ის თეატრში მოდის სპექტაკლის სანახავად და შენც ყველაფერი უნდა გააკეთო იმისთვის, რომ მას ღირსეულად დახვდე, იმიტომ, რომ თეატრში ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი მაყრებელია. მე ვთამაშობ მაყურებლისთვი...